.. seni hatırlamak!..

"Ne güzel şey seni hatırlamak" 

demiş Nâzım..

Zamanlar öncesinde sanki benim adıma!. 

 

Ben de bugün yine, desem ki usulca kulağına,
"ne güzel şey hatırlamak seni" ..

duyar mısın?

***

 

  Bazen,

bir evlât gibisin anaç yüreğimde

meme uçlarımı sızlatan.
Bazen,

gölgesinden  güç aldığım.
 

Vatanım gibisin sınırlarını çizdiğim,

uğruna can feda! ..

Doğan günümün alacası,

ömrümün en büyük hatası

Sen!..

Öpüp başıma koyduğum nimet!..

Kıymetini bilemedin kıymetinin yazık,

bu yüzden

eğreti durdu yüreğinde, sana verdiğim kıymet!
 

Keşke.. ah keşke
yanlış görülen bir rüya gibi yorumlayabilsem

geçen zamanı..

Hezeyanlarımda,

‘cezir’ başlayınca kumlara yazsam adını!..

Tırnaklarıyla kazır gibi

silerken dev dalgalar .. ‘met’ ile

yaşanmışları ve yazılanları,

uyansam kan/ter içinde!..

Zaman,

yine sürükleye sürükleye götürse geceyi
içindekilerle!..

Ve içinde hiç olmadığın
sabahlara uyansam seninle.

Her 'gün'  -dün- olduğunda
seni hatırlasam….

Her hatırlayışımda çoğalsan,
mutluluk gibi hiç bitmesen!... 

Ne güzel şey seni hatırlamak bilsen!

 

 

6/9
 

bir fiske umut..

isyanlar..

sıfır..

 

 

Razıyım sıfır olmaya ben,
 sen “1” olsan..
 “0” dilensen artmak için
 ayrıldığımda  senden. 

 

gv

 

İZ..

Hayatımın her yılı
yapraksız dal gibi ağacımın gövdesinde.
İz bıraktın gidişinle yüreğin küllerinde..

Hoş bir seda değil şimdi
sensiz boş kalan kubbede ses.
Kulaklar sağır, gözler kör artık bedende.

 

 

durun!!

.. duyabilmek!

bırak gitsin..

 

İşte o zaman

sağanak bastırır yanakları..

Bir olur başlamasıyla bitmesi,

ne zaman aklıma düşse gitmesi..

 

Sonra bir ferahlık,

bir ferahlık ki sorma gitsin..

...;

 

Bırak gitsin!..

02/04 - 2011  

ah...!

                         

Ne zaman "ah..." diye
yumsam gözlerimi

gölgeleri sen sandığımda..

 

Ne zaman, ah! desem

canımın yandığını
hissedip..

Ne zaman, âh!... etsem

avuturken kucağımda
yüreğimi..

 

Hepsinde,

sen düşüyorsun

yerlere

dilimden..

"ah"

yerde kalıyor!

14/kasım/2010..
 

küsur..

 

Hadi,

 Topla dağıttıklarını..

Çıkart benden Seni..

Kalanı,

Çarp! .. yere ..

ve

Böl beni sana

..ki,
sağlamada

elde kalan

küsur ben olayım..

 

GELİN TELLERİ..

 

 

Gelip yerleştiler,

önceleri sessiz,

sonraları arsız arsız

gelin teli gibi aklar

hiç gelin teli takmadığım başıma!

Her birini,

kopan gönül tellerime taktım

besteler yaptım hasretine..

Her birini,

'tel' diye taktım tellibaba'ya

sussun diye gönlümdeki vaveylâ..

Ben koparıp taktıkça

kar gibi yağdılar başıma,

örttüler karanlık düşlü başımı,

varsın yüzüme vursunlar yaşımı!

Limanımdaki yelkenli..

 

Acaba,
zamansız mı demir aldı

limanımdaki yelkenli..
ki,

geçit vermiyor gözden kaybına
kızıl ufuklar.
Yoksa,
saati yeniden mi kuruyor geçmişe,
ar' sız hâtıralar?

Bilirim, unutmaya çare değil
düşüncelerin örtüsünü açar gibi ağlamak.
Doğan gün,
aydınlatamıyorsa karanlığını duyguların,
orada gizli,
solmuş çılgın coşkuları vardır eski nakaratların!.

O zaman anlarsın ki,
yeminlerinin dilini çözüyor
ömrün bilmecesini çözer gibi dolunay..
Kucağına atlamak istediğinde
o uzak mesafelerin,
ve tek kişide yaşıyorsa hâlâ kaybettiklerin;

Kabul et,
okundan ayrılmak üzredir yay!

 

Yapma!

Boşluk..

Ben hep

boş zannedilen iskemlede oturur,

boş zannedilen

gönlümdekini bekler dururum

boşu boşuna..

**

 

Bir sandal olsa

diye geçer aklımdan..

Alıp götürse beni

karşı bilinmeyen sahile..

Boyasız,

çakıllara vurmuş bir kayık da olur..

Ne yaman acıtır insanı ayrılık

o bilir..

O,  kürekleri kırık

sahibini bekleyen kayık..

 

 

yalnızlık korkusu..

Bir yoldan geçerim bazen,
seni bulacağımı sanırım az sonra..
Yol biter,
ben biterim,
yine de karşıma çıkmazsın.
Biliyorum oysa
sen uzakta .. çok uzaklardasın..
Bu yüzden,
içimdeki tüm sesler sustu..
Ve esir aldı
o doyumsuz duygularımı
yalnızlık korkusu..

Paslanmış itiraf!

 Sen,

yüreğimde tamamlanamayan

yarım kalan ev gibisin.

Bu yüzden,

bitmeyen bir senfoni gibi seni sevişim,

ve kendime böyle eziyet edişim.

Sen,

dört dörtlük notamsın benim,

ve tüm mezürlerdeki sus işaretim!..

                                               

si bemol..

Rüyalarımda

si bemol' de yakalıyorum seni

lâ' dan uzanıp..

Uyanıp, hayra yoruyorum..

Sonra,

yatağından sapmış ırmaklar gibi

tuşlara taşıp,

seni piyanomda arıyorum..

Bir arpejin içindesin bazen,

sonsuz..

Bazen, bir akor gibisin

buz!

Majör olmanı isterken

minör oluyorsun..

Ve
tam Si bemol'e basarken,

kayboluyorsun..

GV

ne zaman düşünsem seni..

Dünyamın yörüngesi değişir
ne zaman düşünsem seni..

Ayrıldığım doğu' dan,
kavuşamadığım batı' ya kadar
seni döşerim dünyaya..
Ne zaman düşünsem seni
bir yılan uyanır içimde
sitemkâr dilinden akar yüreğime
zehir!

Ne zaman düşünsem seni,
bir çocuk uyanır içimde,
sitemsiz gülüşünde
panzehir..

 

kararsızlık

 

Kapı çaldı,

açtım.

Baktım,

korkunun elinden tutmuş

yalnızlık!

benim tangolarım..

ah bu şarkılar..

..

Velhasıl..

 

Velhasıl,

durmuyor artık o rüyalar

yerli yerinde..

Kimi uzaklaşıyor hayatımdan

yağmur bulutları gibi,

kimi,

yağmura dönüşüyor gözlerimde..

Kimi silinip gidiyor aklımdan

eski bir şarkı gibi,

kimi nakarat olup

tespihe dönüyor dilimde..

 

gv 

 

yüreğimin odaları..

 

Yüreğimin bir bölümünde

bir Luna Park var  hiç kapanmayan..

O parkta,

çocukluğumu seyrediyorum

tasasız, her şeye gülen..

Yüreğimin bir köşesinde

bir zindan var hiç açılmayan..

O zindanda

gençliğimi seyrediyorum

acılar içinde yüzen..

Yüreğimin ta içinde

bir boşluk var hiç dolmayan..

O boşlukta

ömrümü seyrediyorum

bir meçhule doğru giden..

bamteli..

Bir örümcek ağının
‘His’ gibi kırılgan bam telinde,
sen solundan,
ben sağından bir çiçeğin
mahir bir cambaz gibi sessizce,
usul usul basarak yol alsak..
Tam
bir çiçeğin ortasında,
taç yaprağında buluşsak..
Taç yapsam tüm çiçekleri başına.
Ve her gece,
her bir yaprağı o çiçeklerin,
yüreğimdeki paradoksu anlatsa sana..  

 

                         

seni unutmam mümkün değil..

 

 

Kristal bir kadehte,
içmediğim mey gibisin..
Eksilsin istedikçe kederlerim
çoğalsa da çığ gibi;
hüznümü
müziğe çeviren ney gibisin..
Yüreğime can katıyor varlığın
kanıma hız..
Her solukta
içime çektiğim nefes gibisin..
GV

kuytularda kaldı geçmiş

Artık

ne biriktirdiğim hasretler var yüreğimde, 

ne de özlenecek bir yürek kaldı geride..

Geride,

terk edilmiş bir geçmiş

ve kuytu’ da unutulan şiirlerim..

Geride,

bir ben kaldım,

bir de bıkmadan sevdiklerim..

Artık,

sadece seni düşünmediğim zaman yalnızım,

ve sadece seni düşündüğüm zaman

hava buz kesiyor üşüyorum..

Sen beni düşünme sakın,

ben,  yüzümde maske,

ne zamandır ağlanacak hallere gülüyorum..

 

18/mart..

Seni sona saklamış kader..

Seni,
sona saklamış kader,
yaşamadığım günler olarak,
kayıplarıma karşılık..
Bu yüzden elim ayağım dolaşık
duygularım düğüm..
Seni arıyorum çöz beni diye
utanarak!..

Bir nahif duygudur
tüyden hafif,
tozdan âzâde seni sevişim..
İçine,
kahpeliklerden uzak,
unutulan tüm güzellikleri serpmişim..

Söyle neyleyim seni,
seni sona saklasa da kader?
İçimi acıtıyor,
bedensiz gölge gibi
içimde kalan donuk ukdeler..

31/12/2009

Prof.Dr. Talât Sait HALMAN diyor ki..

Kalemini, "gönlümün elçisi" diyerek sunuyor Gülsen Varol..

 

gönlümün elçisi,
dilimin kılıcı kalemim
hadi ha gayret!

Kalbim yerine

ucunu kırsa da akıttığın acılar,

sen yazmaya devam et.

Devam et

kılıcını kuşanmaya kalemim;

okuyan, anlıyor farz et!."

"hasret Senfonileri" adını verdiği kitabında topladığı dokunaklı, özlem yüklü şiirler; derin duygular yaşayan, coşan, arasıra kıvranan bir gönülden, "şiir dünyası" na gönderilmiş bir elçi. Gönül tahtından uzak coğrafyalara ulaştırılan sevgi mesajları, belki bazen buruk ama her zaman insanlığa, duygulardaki soyluluğa, şiirin yüceliğine inançla dolup taşıyor..

Gülsen Varol, terimin tam anlamıyla bir "neoromantik".. Bilinçli olarak, fütursuzca, cesaretle yaratıyor romantik şiirlerini.. Üstlendiği riskleri sezdiği için de şu dileği dile getiriyor incelikle: "Çok görülmez umarım satırlardaki coşkum"..  Hep duru saydam ve yalın söyleşilerle yaratıyor iç aleminin mimarisini. Gereksiz karmaşalara, çapraşık ifadelere yer vermiyor. Şiirlerinde her mısra, her anlatı açık seçik, dipdiri, gıllıgışsız, alçakgönüllü, gösterişsiz.. ve gürültüsüz!

Gülsen Varol'un şiirlerinin dokusu, ince duygularla dolu, sevecen, derin sezgilerle merhametle örtülü ve içten. Çünkü, iyiliğin ve güzelliğe inancın şiirleri bunlar. Şer zakkumları yok hiçbirisinde. Diken yok, zehirli bir özsu yok.. Her biri masum bir menekşe, zarif bir lâle, okşayan ve okşanmak isteyen bir sümbül..

Huzurun, hasretin, haysiyetli yaşamın ışıl ışıl heyecanlarını yüreklerimize, kulaklarımıza sindiren bu şiirlerle Gülsen Varol, güzel ve çok başka bir dünya seriyor önümüze.

  

Prof. Dr. Talât Sait Halman

**

"Prof. Dr. Talât Sait Halman ( 7 Temmuz 1931, İstanbul),

Türkiye'nin ilk kültür bakanıdır,

Şu anda Bilkent Üniversitesi Edebiyat Fakültesi dekanıdır.

 

Atatürk'ün İhtiyat Filosu Komutanı Tümamiral Sait Halman'ın oğludur.

 

Talât Halman, Robert Kolej'i bitirdikten sonra,  1953-1960 yılları arasında Columbia Üniversitesi, 1966-1971 yılları arasında Princeton Üniversitesi, 1984-1986 yılları arasında Pennsylvania Üniversitesi'nde Türk Dili, Edebiyatı ve Kültürü; İslam ve İslam Kültürü ile Ortadoğu konularında dersler verdi. 1986-1996 yılları arasında New York Üniversitesi Ortadoğu Dilleri ve Edebiyatı Bölümü'nde bölüm başkanlığı yaptı.

 

Halman, İngilizce ve Türkçe olarak on ikisi şiir kitabı olmak üzere 50  kitap yayımlamıştır. En önemli yayınları arasında eski uygarlıkların şiirlerinden oluşan bir antoloji, Shakespeare'in sonelerinin çevirisi, eski Mısır, Ortadoğu ve Eskimo şiirleri, seçilmiş makalelerinden oluşan kitaplar, Faulkner'dan Türkçeye yaptığı çeviriler, Amerikan şairleriyle ilgili kitaplar, Mevlana ve Yunus Emre hakkındaki kitaplar sayılabilir."

 

***
SEVGİLİ ŞİİR SEVEN DOSTLARIM

Gururla, sevinçle.. ve anlatmakta zorlandığım bir mutlulukla paylaşıyorum sizlerle;  Hasret Senfonileri" adını verdiğim ilk kitabıma "Önsöz" yazan, değerli Profesörlerimiz Sayın Talât Halman'ın, Sayın Sadık Tural'ın ve Sayın Yüksel Ersoy'un yazdıklarını..  
Teşekkürlerimi ve sonsuz saygılarımı sunarak.

Gülsen Varol

 

Prof. Dr. Sadık Kemal TURAL.. diyor ki,

"YIKIN DUVARLARI" demiş Gülsen Varol..

Şiir, bilinçaltının başkalarıyla paylaşmak üzere denetlenmiş, seçilmiş kelimelere yüklenebilmiş, ve ahenk sağlayabilmiş olan bir ifade bütünlüğüdür.  
 
Ve, bunu yapabilenlerden birisi Gülsen Varol'dur..
 
Keder, hüzün melâl gibi insanı bir ıstırabın içinde şekillendiren olumsuzluklar, insanın bilincinde de bilinç altında da büyük izler bırakır. Şairler, bu gibi duyguların cenderesinde tattıklarının bir kısmını başkalarıyla paylaşırlar. Bu lâvları ahenkli biçimde akıtmayı herkes yapamaz.
 
Bunu yapabilenlerden birisi Gülsen Varol'dur.
 
Bir duygunun, düşüncenin veya hayalin nükteye taşınmadan nazm edilmesi, şiir sanatının inceliğidir. İnsanın beynindeki duvarları bile yıkabilen. İşte size bir örnek:

"Aramıza ördüğün duvarlara
kapılar çizdim
açıp gelirsin diye..
Kapılar çizgide kaldı
sen, duvarların ötesinde.
Yıkın duvarları!"

Gülsen Varol,  reel âlemdekinin tasavvurî  âlemdekiyle örtüşmesini şairce bir duyarlılıkla anlatmamış olsaydı, biz bu şiirlerin güzelliğini ve bizim adımıza söylenmiş duyguların ifadesini, içimizde bir kördüğüm gibi saklamaya devam edecektik. İşte buna bir örnek:
 
"Hoşça kalın dün' lerim..
Neler götürdünüz bir bilseniz..
Yarınlarıma
neden "merhaba" demediğimi söylesem,
kanamaya başlar yüreğiniz..
Çünki her yeni gün,
dünümle yarınımı düğümlüyorum
ama her yarın geldiğinde
dünümü özlüyorum."

Şiir, müzikalitesi hissedilecek fakat rahatsız etmeyecek bir ifade dünyasıdır. Gülsen Varol bir müzisyen. Şiirleri bir Senfoni ve kendisi onları yöneten şef. Diyor ki:

"Gönül tahtını bırakıp,
'Altın' dan tahta çıktı..
Boyası dökülünce  o tahtın
altından tahta çıktı!"

Bizlere düşen ise dinlemek.
Kendisine, şiire ve Türkçeye katkılarından dolayı alenen teşekkür ediyorum.
 
Prof. Dr. Sadık Kemal Tural
Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek kurumu Başkanı.



Sadık TURAL, Mart 1946 tarihinde Kırıkkale’de doğdu.
Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde 1978 yılında edebiyat doktoru, Ekim 1982’de yardımcı doçent, Nisan 1983’te doçent; Ağustos 1988’de ise profesör oldu.
1984-1988 Devlet Plânlama Teşkilatı Müsteşarlığı’nda Kültür dairesinde görev aldı.1989 Ağustosunda Gazi Üniversitesine geçti.

1993 yılında Atatürk Yüksek Kurumu, Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığına atandı. Mayıs 1996’da UNESCO Millî Komisyonu Üyeliğine seçildi

14 Ağustos 2000 tarihinde Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Başkanlığına atandı.  

 

Prof.Dr. Yüksel ERSOY .. diyor ki,

GERÇEK BİR ŞAİRİN ŞİİRLERİ..

"Hiç kimsenin yağmurunda
gözüm yok!
Benim gözümün yağmuru
yüreğimin toprağına bereket
seni unutturmuyor!"

demiş Gülsen Varol, inanılmaz güzellikteki şiirlerinin birinde.. gerçek bir şair olduğunu kanıtlayarak.

Kendisine "gerçek şair" derken, bu kavramla doğuştan yetenekli olan şairi kastediyorum. şiir yazmayı sevdiği için kendisini zorlayan kişiyi değil. Hangi sanat dalında olursa olsun, bir gerçek "sanatkâr" vardır benim için, bir de sanatkâr olmamakla beraber elinden gelen çabayla ortaya güzel bir şeyler sunan "zanaatkâr"..
Gülsen Varol'un şiirleri inanılmaz güzellikte. Zengin bir duygu dünyasına sahip her kişinin bu şiirlerden etkileneceğinden; yerine göre duygulu, yerine göre gururlu ve her zaman düzeyli anlatımında kendi duygularının hayâl kırıklıklarının kendi özlemlerinin daha güzel anlatılamayacak ifadesini bulacağından kuşku duymuyorum.
"bir masal gibi okuma yazdıklarımı
bir musiki sarmalı kulaklarını" dedikten sonra,
"her bir hece bir notaya dönüşmeli
ve bu senfoni, sana sevgimi
sana hasretimi söylemeli" diye bitiriyor "hasret senfonileri adını verdiği şiirini, yarışmada ödül verilen aynı isimli kitabında...

Bu, tartışma kabul etmez güzelliğin, zorlamasız inanılmaz bir akıcılık ve erişilmez bir duygu yükü ile kendisini ifade ettiğini; hayâl kırıklıklarının bile güzellikler ifade ettirdiğini, kızgınlıklarının bile duygulu ve hayranlık verici olduğunu görmemek mümkün değil.
"Sen,
aklınca beni aramıyor
sormuyorsun..
Ne gam!.
Gözlerimi her kapayışımda
ziyaretime geliyorsun. "

Bu nedenle derim ki, bunlar gerçek bir şairin şiirleridir.

Prof.Dr. Yüksel ERSOY

***

YÜKSEL ERSOY, Hukuk eğitimini Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde,  Hukuk doktorasını Roma Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde yapmıştır. 
1975 yılında ABD’deki Kaliforniya Üniversitesi Berkeley - Boalt Hall Hukuk Fakültesi’nde, 1978-1979 yıllarında yine ABD’de bulunan Virginia Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nin uluslararası hukuk departmanında öğretim üyesi ve araştırmacı olarak çalışmıştır. Ankara Üniversitesi’nde önce doçent daha sonra profesör olarak görevde bulunmuştur.

... inat!

 

 

Gönlümün
hangi tuşuna dokunsam,
görüntüye sen geliyorsun
aklımdaki diğer insanlara inat!

Yüreğin
hangi teline vursam,
bana sesleniyorsun
içimdeki o sağır yalnızlığa inat..

 

bir çocuk sarkıyor pencerelerden..

Bir odasına çocukluğumu koyup
kapısına kilit vurduğum..
Diğerlerine,
acılarımı,
anılarımı,
aşkları / ayrılıkları
doldurduğum
dört odası var
harman yerine dönmüş
yüreğimin!.

Gece oldu mu,
çocukluğum sarkıyor
pencerelerinden
düştü düşecek!..
Bilirim,
gidip yine bu gece
çiçekler getirecek sana
ve üşüme diye
küllenmiş korları üfleyecek!

18/mart..